بزرگ نمایی؛ یکی از قواعد طنز

مصاحبه روزنامه ایران با دکتر کیهان نیا

هر اثر نمایشی که ساخته می شود، افکاری را به خود مشغول می سازد که به تضارب آراء منجر می شود و نگاه های انتقادآمیز را به دنبال دارد. اما واقعیت آن است که چیزی که نویسنده و کارگردان به اجرا درمی آورند، محصول پیرامون شان بوده و عموماً چیزی خارج از محدوده جامعه و زندگی روزمره شان نیست. آن چیزی که این روزها شاهد آن هستیم، همان چیزی است که مردم در باره برخی بیمارستان ها اعتراض و انتقاد داشته اند که در نتیجه منعکس کننده افکار عمومی است. البته این را هم فراموش نکنیم که یکی از قواعد فیلمسازی طنز، بزرگ نمایی است تا در اذهان ته نشین شده و مخاطب خود را پیدا کند.

پزشکان از یک سو حق دارند که اعتراض کنند که چرا در باره شان، غلو شده اما از سوی دیگر، حقی در این باره ندارند چون بعضی از این حرف ها، واقعیت هایی است که در جامعه، در حال رخ دادن است. اما مشکل اصلی آن است که آستانه تحمل پذیری در هر صنف و قشر بسیار پایین آمده است. در انگلستان، سریالی ساخته می شود و آتش نشان ها را به بدترین شکل ممکن به تمسخر می گیرد اما صدای کسی بلند نمی شود و چیزی نمی گویند اما در کشور ما، به نوعی هر قشری از انتقاد ناراحت می شود و می کوشد جنجال ایجاد کند. به لحاظ روان شناسی و البته جامعه شناسی، راهکار حل این موضوع در فرهنگ سازی است. باید به مردم یاد داد که با انتقاد پذیری، محاسن و معایب شان را توأمان ببینند.